ขอเชิญร่วมแสดงความคิดเห็นอย่างสร้างสรรค์
บทความที่ผ่านมา การปฏิบัติการยุทธ์ร่วมของกองทัพไทย
......ผ่านไปแล้วสำหรับงานสังสรรค์ของรุ่น จปร.36 ที่พัทยา เมื่อวันที่ 8-9 พฤษภาคม 2547 ที่โรงแรม การ์เด้น ซีวิว รีสอร์ท ปีนี้ดูเพื่อนๆไปกันอุ่นหนาฝาคั่ง ที่พักไม่พอต้องแบ่งไปนอนที่โรงแรมการ์เด้นลองบีชรีสอร์ทส่วนหนึ่ง การที่ย้ายสถานที่จัดมาแถบพัทยาเหนือนี่ก็ทำให้ได้บรรยากาศใหม่ๆ ขึ้นมา จากเดิมที่เคยไปจัดที่ พัทยาปาร์คมา 2-3 ปี อย่างน้อยตัวผมเองก็เรียกได้ว่าแทบจะไม่เคยย่างกรายมาเที่ยวแถบพัทยาเหนือเอาเสียเลย เช่นเคยคือผมก็ตื่นแต่เช้าเดินสำรวจหาดเสียหนึ่งชั่วโมงเป็นการออกกำลังกายไปด้วยในตัว เสียดายที่ลืมไม่ได้แพ็ครองเท้าผ้าใบมาด้วยเลยไม่ได้วิ่ง จะวิ่งเท้าเปล่าก็หนังฝ่าเท้ามันบางเกินไปเสียแล้วเหยียบเม็ดทรายหยาบๆก็เจ็บ (นี่แหละทหาร หนังเท้าบาง แต่หนังหน้าหนา) พอกลับมาเจอเพื่อนที่พาลูกพาเมียลงเล่นน้ำทะเลแต่เช้าเลยถูกมันแซวเอาว่า รีบตื่นมาดูและถ่ายรูปฝรั่งนุ่งบิกินีหรือเปล่าวะ บอกเลยว่านั่นเป็นผลพลอยได้ครับ(By Product)
......ชายหาดหน้าโรงแรมแถบนี้ค่อนข้างสะอาด ผมเห็นมีคนงานออกมาเกลี่ยทรายให้เรียบแต่เช้าจากที่มีรอยเท้าเหยียบย่ำเต็มไปหมดในวันวาน ก็นับได้ว่าเอาใจใส่กันมากขึ้นแม้จะเทียบไม่ได้กับหาดไวกีกิ ของฮาวาย แต่ก็นั่นแหละพอเดินไปสุดโค้งทางใต้ตรงปลายแหลมก่อนที่จะไปถึงอ่าวพัทยากลางสงสัยเป็นที่ส่วนบุคคลที่ทำเป็นที่พักตากอากาศไว้ก็มีขยะทิ้งเกลื่อน มีอุจจาระที่ไม่แน่ใจว่าเป็นของคนหรือของสุนัขเพราะไม่กล้าพิสูจน์ ความเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยโรงแรมหรู แต่ผมก็ยังเห็นเรือตกปลาหมึกลำเล็กๆ จอดอยู่ 2-3 ลำ ที่ดูจะยังหลงเหลือชีวิตความเป็นชาวบ้านอยู่บ้างในความเจริญทางวัตถุ รูปที่ผมถ่ายมาจึงไม่มีกิจกรรมของรุ่นเพราะนั่นผมเห็นว่าทางคณะกรรมการรุ่นคงถ่ายเก็บมาจำนวนมากแล้วผมเลยหารูปมุมอื่นๆมาให้ดูแทนก็แล้วกัน
...... ใครที่ไม่ได้มาร่วมงานในปีนี้ก็ถือว่าน่าเสียดายไปอีกปีหนึ่งก็แล้วกัน ผมรู้สึกมีความสุขไปด้วยที่ได้เห็นเพื่อนๆ มีความสุข ใครที่พาครอบครัวลูกเมียมาด้วยก็เป็นการพาลูกหลานคนใน Generation ใหม่มาทำความรู้จักกัน เพื่อนก็มีโอกาสพบปะพูดคุยกับเพื่อนหลายๆคน ที่ต้องแยกย้ายกันไปปฏิบัติงานห่างไกลในพื้นที่ต่างๆ ทั่วประเทศ รวมทั้งเป็นการมาเที่ยวพักผ่อนไปด้วยเลยทีเดียว ผมแอบไปดู Kid Zone ที่จัดงานสำหรับเด็ก เห็นแล้ว ประดา จปร.36 Juniorทั้งหญิงชาย เต็มพรึ่บเลย ไม่รู้ผลิตผลของใคร 3 คนง่วนอยู่กับการเพ้นท์สีที่แขนโดยไม่สนใจลูกๆ คนอื่นส่วนใหญ่ที่เขากำลังดูมายากลที่เขาแสดง ก็ให้บรรยากาศน่ารักดี ใครที่เมียไม่มาก็ถือว่าเมียไม่มี เขาคงอนุญาตให้โสดได้ชั่วคราวก็สนุกสนานกันเต็มที่
...... เพื่อนบางคนหรือหลายคนที่ไม่ได้มาร่วมงาน ผมได้ยินเสียงบ่นแสดงความเห็นมาว่าน่าจะจัดงานหมุนเวียนไปตามกองทัพภาคต่างๆบ้าง ก็เลยขอตอบแทนกรรมการรุ่นไปเลยว่า ยากครับ เคยคิดทำกันมาแล้วแต่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยส่วนใหญ่แล้วต้องการให้จัดที่ทะเลแถบนี้ เรื่องนี้ไม่ได้เป็นปัญหาเฉพาะรุ่นเราหรอกครับ แม้แต่รุ่นพี่ที่เป็นเตรียมทหารรุ่นเลขตัวเดียวต้นๆ ท่านก็เล่าให้ฟังว่ารุ่นของท่านเคยจัดหมุนเวียนไปตามกองทัพภาคแล้ว มีสมาชิกไปกันน้อยมาก จัดได้ครั้งเดียวก็เลิกต้องกลับมาจัดที่พัทยาเป็นประจำเช่นเดิม อีกอย่างหนึ่งเพื่อนฝูงเราที่อยู่แถบภาคเหนือ ภาคอีสานและภาคกลาง ที่อยู่ห่างทะเล ต่างก็ต้องการพาครอบครัวมาเที่ยวทะเลมากกว่า ที่จะไปท่องเที่ยวตามป่าเขา
...... พูดถึงเรื่องรุ่น เราอาจจะเรียกรุ่นว่าเป็นสถาบันอย่างหนึ่งเลยก็ได้ ผมได้ยินบางคนในบางรุ่นไม่ยอมร่วมกิจกรรมใดๆ กับรุ่นด้วยเลย บอกว่ารุ่นไม่เคยให้อะไรแก่เขา แหมถ้าคิดอย่างนั้นก็คงยากที่จะคบหาสมาคมกับชาวบ้านคนอื่นเขา เราอย่าไปหวังว่ารุ่นจะช่วยเราอย่างนั้นอย่างนี้เลยครับ เราคบหากันส่วนหนึ่งเพราะเราเข้าเรียนในสถาบันเดียวกันในช่วงเวลาเดียวกัน ผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน ด้วยสถานะแห่งความเป็นเพื่อน รุ่นคงไม่สามารถไปบังคับกะเกณฑ์ให้เพื่อนสมาชิกแต่ละคนทำอะไรอย่างที่ต้องการเฉกเช่นระบบสายการบังคับบัญชาของกองทัพได้ แต่เพื่อนในรุ่นก็สามารถให้ความสุขทางใจช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้บ้างตามอัตภาพตามสมควร แค่นั้นก็ถือว่ามีคุณค่ามากแล้วครับ บางรุ่นฝันไกลขนาดว่ารวมกันเพื่อต้องการสร้างความเป็นปึกแผ่นหาทางส่งเสริมเพื่อนรุ่นเดียวกันให้ได้ยศได้ตำแหน่ง สกัดรุ่นอื่นๆ โดยไม่สนใจถึงความถูกต้อง ผมว่ารุ่นเราอย่าให้เป็นอย่างนั้นเชียวนะครับ เพราะถ้าเป็นแบบนั้น แน่นอนว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันอาจก้าวหน้าได้ดิบได้ดี แต่จะสร้างความขัดแย้งกับรุ่นอื่นๆ ท้ายที่สุดความเป็นปึกแผ่นเข้มแข็งของสถาบันกองทัพ ก็จะอ่อนแอ และอาจหมายถึงสถาบันชาติพลอยอ่อนแอไปด้วย นั่นคือเราสร้างและทำลายตัวเราเอง เราอาจช่วยเหลือกันได้ แต่ก็ควรให้เป็นไปอย่างมีคุณธรรม จริยธรรม ทุกคนต้องทุ่มเททำงานให้เขายอมรับในความสามารถ จึงจะเหมาะสมที่จะรับตำแหน่งที่สมเกียรติในกองทัพ
...... ผมเปิดดูทำเนียบรุ่นที่แจกในงานแล้ว ความแตกต่างของชั้นยศระหว่างเพื่อนในรุ่นเริ่มถ่างกว้าง 2 ระดับแล้ว อย่างน้อยก็คือ พันตรี ถึงพันเอก เลยอยากเตือนสติแก่เพื่อนๆว่า เราต้องยอมรับในระบบราชการที่เป็นธรรมดาอยู่เองที่จะต้องมีคนก้าวหน้าเร็ว มีคนช้า มีความเป็นธรรมและมีความไม่เป็นธรรม ใครที่สมหวังก็บอกว่าเป็นธรรม ใครที่ไม่สมหวังก็อาจจะบอกว่าไม่เป็นธรรม แต่ผมอยากให้เพื่อนอย่าท้อ ทำงานด้วยความขยันขันแข็งอย่างสม่ำเสมอ เราอาจจะต้องมีเพื่อนมีรุ่นน้องมาเป็นผู้บังคับบัญชาเรา ทั้งที่เขาเก่งจริงมีความสามารถ และที่เขามีโชควาสนาดีกว่า สิ่งที่พวกเราควรตระหนักคือยอมรับให้ได้ และแสดงบทบาทให้ถูกต้องเมื่อต้องเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเพื่อนหรือรุ่นน้อง เวลาทำงานคือทำงานและต้องทำอย่างเต็มที่เพราะผู้ที่ได้ประโยชน์อย่างแท้จริงคือหน่วยหรือกองทัพ ส่วนผู้บังคับบัญชาอาจได้ประโยชน์เป็นผลพลอยได้จากความสำเร็จของงานที่เราทำ เขาก็อาจก้าวหน้าห่างจากเราไป นั่นคือเราจะเป็นผู้เสียสละอย่างแท้จริง แม้จะทำงานปิดทองหลังพระก็ตาม อย่างน้อยผมคนหนึ่งล่ะที่จะภูมิใจให้กับเพื่อนๆ ที่อาจจะต้องเจอกับสภาวะแบบนั้น และเมื่อใดก็ตามที่เราผองเพื่อนมาเจอกันก็สามารถกินเหล้าพูดคุยสนุกสนาน เป็นกำลังใจให้กันได้
...... ณ ปัจจุบัน เราก็คงทราบถึงปัญหาเรื่องกำลังพล ที่ยิ่งนานวันความแออัดยัดเยียดจะมากขึ้น ในการที่เราจะก้าวไปสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นที่มีจำนวนตำแหน่งน้อยลง เราจึงต้องมีจิตใจหนักแน่นมั่นคง ขอเพียงอย่าให้คุณธรรมและจริยธรรมในตัวเราต้องเสื่อมถอยลงไปจากความผิดหวังในการรับราชการ เพราะมันจะฉุดดึงให้เกิดความเสื่อมถอยของสถาบันกองทัพด้วย ยิ่งตำแหน่งสูงก็ยิ่งมีโอกาสถูกเสียบตัดหน้าสูงมากขึ้น ความเป็นการเมืองจะมีมากขึ้น ไม่ว่าเราจะถูกแต่งตั้งให้ไปทำอะไร อย่ารู้สึกว่ามันด้อยค่า เพราะคุณค่าของมันอยู่ที่เราจะทำงานในหน้าที่นั้นให้ได้ดีเพียงไร ไม่ได้ขึ้นอยู่กับชื่อตำแหน่งนั้นๆ ความผิดหวังจะยิ่งมีมากขึ้นเป็นลำดับในอนาคต และอาจทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้รับความเป็นธรรม เราต้องไม่ลืมว่ากองทัพเรานั้นมีกำลังพลเป็นจำนวนมาก ซึ่งนั่นก็หมายถึงว่าคนดีคนเก่งก็ต้องมากตามไปด้วย และในทางกลับกันพวกที่แย่ก็ย่อมมีจำนวนไม่น้อยเช่นกัน เราจึงต้องตระหนักในข้อนี้ด้วย
...... กลับจากงานเลี้ยงรุ่นไปแล้วก็ขอให้ตั้งอกตั้งใจทำงานกันต่อไป ใครที่รู้สึกคับแค้นใจ หรือท้อแท้ก็อาจจะเข้ามาพูดคุยกับเพื่อนๆ ในเว็บบอร์ด ของเว็บไซต์รุ่นเราก็ได้ ยังมีเพื่อนอีกหลายคนที่พร้อมให้กำลังใจ หรือจะใช้นัดหมายไปกินเหล้าพูดคุยระบายความทุกข์กันบ้างก็ได้ไม่ว่ากัน
...... ผมเดินทางกลับจากงานเลี้ยงรุ่น ขับรถโดยใช้เส้นทางทางด่วนลอยฟ้า ชลบุรี-บางนา ถนนว่างมากขับรถไม่นานก็กลับเข้าถึงกรุงเทพฯ ประเทศไทยบ้านเรานั้นนับได้ว่าถนนหนทางพัฒนาก้าวหน้าเข้าถึงแทบทุกหัวระแหงแล้ว เราอาจจะมีความสุขกับวัตถุที่เจริญไปมากแล้วเหล่านั้น แต่เชื่อเถอะครับว่าท้ายที่สุดแล้วคนเราก็โหยหาความสุขทางใจกันแทบทั้งนั้น เพื่อนๆ ในรุ่นเรานี่แหละครับที่จะช่วยแบ่งปันจุนเจือความสุขทางใจให้แก่กันได้ เลยอยากฝากถึงเพื่อนที่ไม่ได้มาร่วมงานสังสรรค์กัน หากมีโอกาสไม่ติดธุระราชการและมีทรัพย์สินพอที่จะเดินทางมาร่วมงานได้ในปีใดก็มาแบ่งปันความสุขได้พูดคุยระลึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ทั้งในและนอกโรงเรียน ซึ่ง ณ วันนี้คงต้องรอไปปีหน้าแล้วนะครับ
...... อีกอย่างหนึ่งเราได้เลือกเอาประธานรุ่นคนเดิมทำหน้าที่ต่อไปอีก 1 ปี แต่ก่อนผมเคยได้ยินหลายคนบ่นต่อว่าประธานรุ่น ผมว่าตำแหน่งประธานรุ่นนี่มันสุดยอดของความอดทนกับการทำหน้าที่จริงๆ เพราะเหตุว่าเราไม่มีทางบังคับเพื่อนเราได้เด็ดขาด ทุกอย่างต้องอาศัยความร่วมมือ ที่เกิดจากใจของเพื่อนๆ เท่านั้น ไม่มีกฎหมายบังคับเอาผิดคนที่ไม่ทำตาม คณะกรรมการรุ่นจึงมีหน้าที่ที่จะบริการสร้างความพอใจให้เกิดต่อมวลสมาชิกส่วนใหญ่มากที่สุด เราทั้งหลายจึงควรให้กำลังใจประธานรุ่นของเรากันให้มากหน่อย สุดท้ายก็ขอให้มีความสุขกันถ้วนทั่วทุกคนครับ
ขอเชิญร่วมแสดงความคิดเห็นอย่างสร้างสรรค์
บทความต่อไป
ความเหมือน ความแตกต่างและสิ่งที่เห็นในสงครามเวียดนามและสงครามอิรัก
กลับสู่หน้าหลัก
|
โดย พันเอก ธงชัย รอดย้อย
rodyoi@yahoo.com
กลับสู่หน้าหลัก
 
เพื่อความง่ายในการอ่านท่านสามารถสั่งพิมพ์บทความนี้ออกมาทาง Printer ท่านโดยเพียงกด Icon printer ที่บาร์ด้านบน
ถ้าตัวอักษรเล็ก ท่านสามารถขยายให้ใหญ่ขึ้น โดยไปที่ View บน Menu bar หาคำว่า
Font หรือ Text size แล้วขยายขนาดให้พอดีอ่านนะครับ
|
