คืนคนดีสู่สังคม

Skypig

 

ปัญหาความไม่โปรงใส่ในการเก็บเงินค่าผ่านทางพิเศษ  !

 ปัญหาการนับคะแนนเสียงการเลือกตั้ง !

ปัญหาเด็กวัยรุ่นยกพวกตีกัน !!

และปัญหายาเสพติดที่เกิดเป็นข่าวคึกโครมขึ้นมานั้น การแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้ากระทำด้วยการนำ “ ทหาร ” เข้าไปดำเนินการในทันที เช่น เข้าไปช่วยเก็บเงิน ช่วยนับคะแนน ช่วยกล่อมเกลาพฤติกรรมวัยรุ่นไทย และโดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหายาเสพติด ที่รุมเร้าสังคมของเรามาอย่างยาวนาน กองทัพอากาศของเราก็เป็นหน่วยงานหนึ่ง ที่เข้าช่วยแก้ปัญหาของชาติ ทั้งช่วยป้องกัน ปราบปราบ และบำบัดหรือที่เราเรียกว่าการวิวัฒน์พลเมือง อันเป็นการคืนคนดีสู่สังคมโดยใช้ระบบทหารเป็นเครื่องมือ ย่อมแสดงให้เห็นว่าสถาบันทหารของเรา เป็นส่วนสำคัญส่วนหนึ่ง ที่จะแยกตัวเองออกจากสังคมไม่ได้ ไม่ว่ายามที่ชาติบ้านเมืองอยู่ในภาวะสงครามหรือยามปกติ ประชาชนพี่น้องของเราฝากชีวิต ฝากความหวังไว้กับพวกเราเสมอ

การวิวัฒน์พลเมือง เป็นเพียงกิจเฉพาะพิเศษงานหนึ่ง งานรอง งานเล็กๆของกองทัพอากาศ ที่ทำให้กลุ่มคนจำนวนน้อยปรับตัวกลับเข้าไปอยู่ในสังคมเดิมได้ แล้วงานใหญ่ งานหลัก ภารกิจของทอ.คืออะไร? ฤาที่ผ่านมา...ฤาทุกวันนี้ ทอ.ไม่ได้สร้างคนดี คืนแก่สังคมดอกหรือ? ผู้เขียนทราบดีว่ารัฐธรรมนูญก่อนปี ๔๐ กำหนดให้กองทัพมีหน้าที่ป้องกันประเทศ ซึ่งงานทั้งหมดจะสำเร็จลงไม่ได้เลยหากไม่ใช้คน(ทหาร)ในการปฏิบัติภารกิจดังกล่าว

ทอ.จึงต้องหาบุคลากรเข้าสู่กองทัพ ด้วยการเกณฑ์บ้าง สอบคัดเลือกบ้าง กำลังพลบางเหล่า ทอ.สามารถสร้างได้เอง เช่น นักบินและพยาบาล บางเหล่าต้องรับเข้าจากสถาบันภายนอก เช่นแพทย์ เภสัช เป็นต้น เมื่อหมดความจำเป็น กำลังพลบางประเภทสามารถปลดได้ตามกฎหมายกำหนด เช่น ทหารกองประจำการณ์ (ผู้เขียนตั้งใจที่จะใช้คำว่า”ทหารกองประจำการณ์” แทนที่จะใช้คำว่า”ทหารเกณฑ์” เพราะหลายคนตั้งใจสมัครใจเข้ามาเป็นทหารและเป็นการให้เกียรติซึ่งกันและกัน) หรือกำลังพลบางเหล่าบางคนเมื่อใช้ทุนหมดแล้วจึงลาออกไป กลับคืนสู่สังคมภายนอก แต่กำลังพลส่วนใหญ่ไม่สามารถปลดออกได้ แม้จะหมดความจำเป็นแล้วก็ตาม

การสร้างคนไว้ใช้เอง

ทอ.จำเป็นต้องสร้างคนไว้ใช้เอง ทั้งกำลังพลหลักและสำรอง ซึ่งต้องใช้เงิน ใช้เวลาในการสร้าง ไม่ว่าจะเป็นทหารกองประจำการณ์ นักเรียนจ่า นักเรียนนายเรืออากาศ นักเรียนพยาบาล นักเรียนดุริยางค์ นักเรียนนอก นักบิน นักเรียนเสธฯ หากคิดเป็นระยะเวลา ต้องใช้เวลากว่าสิบปีจึงจะได้นักบินที่มีประสบการณ์พอที่จะส่งเข้าสนามรบได้ แต่หากคิดคำนวณเป็นเงิน ตัวเลขคงทำให้หลายคนตกใจ เมื่อบ้านเมืองไม่มีศึกไม่มีสงครามไม่มีการสูญเสีย จึงยังคงมีกำลังพลที่กลายเป็นส่วนเกิน คงอยู่ในกองทัพโครงสร้างปิระมิด

ผู้เขียนเห็นด้วยกับบทความของ ที่ว่า ระบบการสร้างคนให้เป็นทหารในทอ. สามารถกระทำได้๒วิธีคือ ๑.การส่งเข้าไปอยู่ในโรงเรียนหรือเข้าอบรมตามหลักสูตรโดยผ่านระบบการศึกษา(การสอน) และ๒.การเรียนรู้จากการทำงาน (การสั่ง) วิธีแรกดูจะเป็นทางการสักหน่อย เพราะมีการประเมินผลอย่างเป็นรูปธรรม ส่วนวิธีที่สองเป็นการเดินตามหลังผู้ใหญ่ ใครได้นายดีก็จะทำงานดีตามไปด้วย การประเมินผลขึ้นอยู่กับความพอใจของนาย ใครทำถูกใจ ก็จะได้บำเหน็จเมษาและตุลาเป็นรางวัล วิธีที่สอง เป็นวิธีที่หลายคนมองข้ามความสำคัญไปเพราะเข้าใจว่า ทหารคือผู้ที่โตๆกันแล้วและเคยผ่าน การอบรมในหลักสูตรต่างๆมาก่อน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องสอนกันอีก ใช้การสั่งอย่างเดียวก็น่าจะเข้าใจได้ แต่ผลกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป การณ์ปรากฏว่า...

ผู้เขียนเป็นนักบินลำเลียงโอกาสที่จะได้สัมผัสกับทหารกองประจำการ ก็ในยามที่เขาเหล่านั้นถูกคุมมาช่วยยกสัมภาระขึ้นลงจากท้ายเครื่องบินC-130ในทุกๆสนามบินที่บินไปลง ผู้เขียนพยายามเฝ้ามองแววตา สีหน้า ท่าทางของทหารเหล่านั้น ส่วนใหญ่ทำให้รู้สึกว่า ใจทหารของเขาต่างจากพวกเรา เขามีความหวาดกลัวผู้ควบคุมและผู้มียศสูงกว่าอย่างลนลาน(แทนที่จะเคารพยำเกรง) คล้ายกับว่าเขาค้นหาเกียรติยศและศักดิ์ศรีในตัวเองไม่พบ(ทหารอาจต่างกันที่ยศแต่เกียรติและศักดิ์ศรีทุกคนล้วนเท่ากัน) ดูราวคล้ายกับว่าเป็นการทำหน้าที่ของบ่าวเพื่อนาย มากกว่าที่จะเป็นหน้าที่ของทหารซึ่งกันและกัน

และนั้นมิใช่ตัวอย่างเดียวที่เกิดขึ้น ครั้นเมื่อผู้เขียนขับรถเข้าฝูงบินยามวิกาล พบเขาเหล่านั้นทำหน้าที่ยามรักษาการณ์ถือปืนกลอยู่ในมือ เขากลับพินอบพิเทาต่อยศและเสียงของผู้ที่มียศสูงกว่า อย่างหวาดหวั่น โดยมิตระหนักว่าหน้าที่ของตนคืออะไร? ก่อนที่จะสรุปตรงนี้ผู้เขียนขอนำประสบการณ์อีกด้านหนึ่งมาให้เปรียบเทียบให้ดู ผู้เขียนเคยไปพบทหารกองประจำการซึ่งเป็นทหารบก กลับพบว่า แววตา สีหน้า ท่าทางของทหารเหล่านั้น ส่วนใหญ่มีความองอาจ หยิ่งทะนงในตนเองอย่างน่าชื่นใจ แม้จะอยู่ท่ามกลางเหล่านายทหาร

ผู้เขียนเห็นความแตกต่างของการสร้างทหารของสองเหล่า ผู้เขียนมิได้ตำหนิทหารของเราเหล่านั้น เพราะเชื่อว่าเราสร้างคนอย่างไรเราก็จะได้คนแบบนั้น เราฝึกเขาอย่างไรเขาก็จะรบอย่างนั้น ยังอีก ยังมีนักเรียนนายเรืออากาศ นักเรียนจ่าอากาศ นักเรียนพยาบาล ที่เราสร้างเอง เรามีเกณฑ์อะไรมาวัด ว่าเขาเหล่านั้น มีใจทหารสูงส่งกว่าพวกที่มาจากสถาบันภายนอก

การสร้างคนโดยผ่านระบบการศึกษามีข้อจำกัดหลายประการเช่น งบประมาณ ระยะเวลาจำกัดจำนวนผู้เข้าอบรม บางหน่วยส่งคนเข้าเรียนทำให้ขาดคนทำงาน แต่การสร้างคนโดยวิธีไม่เป็นทางการนั้นมีข้อดีหลายอย่าง เช่น ไม่ต้องใช้งบประมาณ ไม่ต้องรอเวลา มีสถานการณ์จริงให้ท้าทาย แต่เป็นงานที่ต้องอาศัยความอดทน ความทุ่มเทของหัวหน้าหน่วยและผู้บังคับบัญชา ที่มีต่อลูกน้องอย่างแรงกล้า

อาชีพทหารทำให้เราเรียนรู้จากระดับยุทธวิธีไปสู่ยุทธศาสตร์ เรียนรู้จากสิ่งใกล้ตัวออกไปสู่โลกกว้าง  นักบินเองเรียนเริ่มต้นจากการบินเดี่ยว ไปสู่การเป็นหัวหน้าหมู่สอง  หมู่สี่ และเข้าร่วม package ใหญ่ แล้วมานั่งเป็นAirboss มาพบ รู้จักและประสานงานกับเพื่อนทหารเหล่าสนับสนุนการรบอื่น ในโรงเรียนผู้ฝูง เมื่อเข้าโรงเรียนเสธฯ จึงได้รู้เรื่องราวของการเตรียมทัพและการบริหารงานระดับกลาง ถูกปูพื้นฐานด้านยุทธศาสตร์ของชาติ และแก่กล้าขึ้นเมื่อจบวิทยาลัยการทัพ ดูแลผลประโยชน์ของชาติได้เมื่อจบวปอ. ทหารเริ่มเรียนรู้จากสิ่งเล็กไปสู่สิ่งใหญ่อย่างเป็นระบบ  เมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว การก้าวขึ้นไปสู่การบริหารงานในระดับสูงจึงไม่ใช่เรื่องยาก

ในอดีตนั้นนักกีฬาเก่งๆดีๆของทหารอากาศถูกคัดเลือกให้เป็นตัวแทนทีมชาติ ทีมชาติจึงได้นักกีฬาที่มีวินัยดี แต่ในทางกลับกัน หากเรารับนักกีฬาทีมชาติมาเป็นทหารอากาศ เพียงเพื่อต้องการให้ชื่อ”ทอ.มีชัย” ปรากฏในสื่อ สิ่งที่ได้เห็นกลางสนามแข่งขันคือ นักกีฬาทหารผมยาวกว่าทีมพลเรือน มาซ้อมสาย ขาดสมาธิในเกม ถูกฝ่ายตรงข้ามขึ้นนำ กองหลังเริ่มเตะกวาดเล่นนอกเกม จนหลายทีมไม่กล้ามาเยือนทุ่งดอนเมือง ไม่ใช่เป็นทีมที่เคยอยู่ในดวงใจของเยาวชนไทยอีกต่อไป แถมยังได้ข้าราชการที่มาทำงานบ้าง ขาดบ้าง ได้รับการยกเว้นการเข้าเวรเข้ายาม นั่นคือความผันแปรของสร้างชื่อและสร้างคน

สร้างทหารอากาศให้เป็นหมู

เขียนอย่างนี้เพื่อนทหารอากาศที่เป็นไทยพุทธและมุสลิมอย่าด่วนเข้าใจผิด นัยยะความหมายของหมูในความเชื่อของคนไทยมีสองแนวทางคือหนึ่งเคี้ยวง่าย  สองเนื้อหมูนั้นมีประโยชน์หลายประการ นำไปทำอะไรกินก็อร่อย จะทำลาบ ทำยำ กินกึ่งดิบก็อร่อย หรือทำสุกด้วยการผัด ต้ม แกง ทอดก็ได้ จะเก็บไว้กินนานๆก็ทำแหนม ทำยอ  ทำหยอง หากใช้หมูเป็นส่วนประกอบรับรองว่าอิ่มอร่อย ไม่ว่าจะสุกหรือดิบ หวานหรือคาว กินวันนี้หรือเก็บไว้กินวันหน้า การสร้างทหารอากาศที่ดีคือนัยยะที่สอง ไม่ใช่เป็นที่สบประมาทของศัตรู หรือปล่อยให้อ้วนเดินพุงพุ้ย แข่งเมื่อไรพ่ายทุกที หมูสนามจริง สิงห์สนามซ้อม

เมื่อเราสร้างทหารที่ดีได้แล้ว จึงไม่เป็นการยากเลยที่จะให้เขาอยู่ในกองทัพต่อไป หรือจะคืนเขาสู่สังคมภายนอกก็ตาม ในมุมกลับกันหากเราสร้างทหารที่ไม่ตรงกับความต้องการปล่อยให้อยูในกองทัพ ก็รบไม่ได้ ปล่อยออกไปก็ไม่เป็นที่ต้องการของสังคมและตลาดแรงงาน

การสร้างคนเพื่อสังคม

รัฐธรรมนูญปี ๔๐ ไม่เพียงแต่กำหนดให้กองทัพมีหน้าที่ป้องกันเท่านั้น ยังต้องทำหน้าที่พัฒนาประเทศอีกด้านหนึ่งด้วย นั่นหมายถึงว่ากิจการด้านพลเรือนต้องเกิดขึ้นอย่างมากอย่างแน่นอน ลำพังการนำเครื่องบินและรถยีเอ็มซีไปเป็นเครื่องมือในการช่วยน้ำท่วม การแจกผ้าห่ม ไม่ได้เป็นการช่วยพัฒนาประเทศสักเท่าใด แต่การส่งคน ส่งทหารที่กำลังประจำการอยู่หรือทหารใช้แล้วไปเป็นผู้นำ ผู้วางแผนในองค์กร ในสถาบันต่างๆ เป็นเรื่องที่น่าท้าทายและน่าให้ความสนใจเป็นอย่างยิ่ง ผู้เขียนแน่ใจว่าทอ.ของเรา มีนโยบาย ระเบียบ แบบแผนในการบำรุงรักษากำลังพล เพื่อไว้ใช้งานในกองทัพอย่างแน่นอน แต่ไม่ค่อยแน่ใจว่า ทอ.ของเราได้ให้ความสำคัญกับขั้นตอนการคืนทหารอากาศใช้แล้วสู่สังคมภายนอกหรือไม่ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมารัฐบาลได้พยายามปรับลดจำนวนข้าราชการลง ในส่วนของทหารการปรับลดกำลังพลได้ดำเนินตามนโยบายมาอย่างต่อเนื่อง ด้วยการนำค่าตอบแทนและยศมาเป็นแรงจูงใจ ในการเข้าร่วมโครงการ แต่ในทางปฏิบัติจะเกิดผลสัมฤทธิ์ ผลกระทบมากน้อยเพียงใด ยังไม่มีใครตอบได้ ผู้เขียนขอตั้งข้อสังเกตว่าลักษณะวิถีชีวิต และระบบการจ้างงานในบ้านเราแตกต่างจากประเทศอื่นๆมากทีเดียว เพราะการเปลี่ยนงานบ่อยๆ การเปลี่ยนงานเมื่ออายุมากๆ ไม่เคยเกิดขึ้นในระบบราชการไทยมาก่อน เคยทำงานเดิมๆที่ไม่ต้องการความท้าทาย เคยเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น ไม่ต้องคิดมาก แต่เมื่อต้องไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมการทำงานใหม่ ที่มีการแข่งขันตลอดเวลา อาจไม่คุ้นเคย อาจจะไม่ได้รับการยอมรับฝีมือจากเพื่อนร่วมงาน และไม่ประสบความสำเร็จในที่สุด

ตรงกันข้ามกับในประเทศที่เจริญแล้ว ผู้สมัครงานที่เคยเป็นทหารมาก่อน (Military Background) จะได้รับพิจารณาเป็นกรณีพิเศษ ด้วยเหตุผลสำคัญสองประการคือ หนึ่งในระบบการทำงานของกองทัพนั้นได้ปรับตัวให้ทันต่อความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเสมอ และสองกองทัพได้สร้างคนให้มีความเป็นผู้นำ ควบคู่กับการทำงานอย่างเป็นรูปธรรม หน่วยงานใดได้อดีตทหารไปใช้งาน ย่อมได้กำไรในด้านกำลังคน

การที่ทหารอากาศได้เข้าไปทำงานในองค์กรอื่นๆ ส่งผลดีเกิดขึ้นตามมามากมาย ทั้งต่อกองทัพหน่วยงานนั้นๆ ทั้งทางตรงและทางอ้อม

ผู้เขียนเคยได้ยินมาว่า ทหารอากาศไทยใช้แล้ว เมื่อพ้นวาระจากกองทัพจะก้าวต่อไปยังที่ต่างๆอย่างหลากหลาย ทหารที่ปลดประจำการแล้วส่วนใหญ่กลับไปบ้านเกิดใช้ชีวิตแบบเดิมๆ บางคนตามนายไปเป็นเจ้าหน้าที่รปภ. ซึ่งก็ไม่ได้เสียหายอะไร แต่คล้ายกับว่า กองทัพให้อะไรตอบแทนแก่เขาน้อยไป บางคนสอบเป็นนายร้อยไม่ได้ จึงเลือกเดินสายการเมืองการปกครอง ไปเป็นปลัดอำเภอกันหลายคน บางคนสมัครเป็นผู้แทนสอบได้บ้างตกบ้าง พอให้เป็นข่าว บ้างไปเป็นอาจารย์ นักวิชาการตามสถาบันการศึกษาส่วนนี้ทำให้ผมแอบภูมิใจ แต่ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นโดยความสมัครใจของแต่ละคน มิได้เป็นขั้นตอนที่กองทัพวางแผนไว้ ยกเว้นในส่วนของนักบิน เพราะกว่าครึ่งของนักบินบริษัทการบินไทยล้วนเป็นทหารเก่ามาก่อน แต่สิ่งที่ผู้เขียนเฝ้าคอยติดตามอยู่เสมอคือ เมื่อไร? ผู้บังคับบัญชาระดับสูงของเรา จะถูกหมายปองให้เป็นผู้บริหารองค์กรขนาดใหญ่ หรือถูกคัดเลือกให้เป็นผู้นำองค์กรอิสระที่จัดตั้งโดยรัฐธรรมนูญใหม่   แต่ยังไม่มีข่าวดีให้ได้ยิน ซ้ำร้ายกลับอ่านพบข่าวอาชญากรรมว่า”ลูกทัพฟ้า......อยู่เบื้องหลัง”

ตำแหน่งสำคัญในหลายหน่วยงานที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ เช่น ผู้ว่า CEO ประธาน กกต.  ปปช.    ผอ.รัฐวิสาหกิจ และภาคเอกชนอีกหลายแห่ง ล้วนรอผู้นำที่มีความสามารถแท้จริงอยู่

ในอดีตสมัยก่อนเหตุการณ์เดือนพฤษา๓๕ทหารอากาศของเราได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ในสภาและรัฐวิสาหกิจหลายตำแหน่ง แต่หลังจากนั้นเมื่อเปลี่ยนจากการแต่งตั้งมาเป็นการเลือกตั้งและการใช้คนกลางร่วมพิจารณา จำนวนทหารอากาศที่เคยทำงานให้สังคมภายนอกกลับลดลงจนน่าใจหาย เมื่อเปรียบเทียบกับเหล่าทหารบกและตำรวจ ซึ่งต่างยังคงมีคนได้รับเลือก ให้เข้าไปทำงานเพื่อบ้านเมืองอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งอันที่จริงที่กองทัพอากาศของเรานั้นมีหน่วยงานทุกด้าน ทุกสาขาอาชีพ อยู่ภายใต้สังกัด และแต่ละแห่งล้วนมีสินทรัพย์ราคานับพันล้านหมื่นล้านแทบทั้งสิน มีกำลังพลใต้บังคับบัญชานับพันคน ซึ่งตรงกับประกาศการรับสมัครคนดี.....ที่กำหนดคุณสมบัติไว้ แต่ก็น่าแปลกใจที่ คนในกองทัพอากาศของเรา ยังไม่เคยได้รับเลือกเข้าไปเป็นผู้นำองค์กรภายนอกแต่อย่างใด ทั้งๆที่ทอ.ภูมิใจ และทะนงเสมอว่าการปฏิบัติการทางอากาศคือสุดยอดแห่งC3I2

ทั้งๆที่กองทัพอากาศมีสิ่งอำนวยความสะดวกในการสร้างคนอย่างมากมาย เช่น ศูนย์ภาษาต่างประเทศ หอสมุด โรงยิม สนามกีฬา ชมรมกีฬา ศูนย์เยาวชน ศูนย์คอมพิวเตอร์ ที่เราสามารถใช้เป็นเครื่องมือในการสร้างทหารได้เป็นอย่างดี

มันทำให้ผู้เขียนเริ่มตั้งคำถามให้ตัวเองว่า เราสร้างคนกันมาอย่างไร? สองวิธีที่เราใช้สร้างคนนั้นมีประสิทธิภาพเพียงพอแค่ใช้ในกองทัพเท่านั้นเองหรือ?

ผู้เขียนขอเอ่ยนามคนเก่ง เชื่อว่าผู้อ่านคงรู้จักและคุ้นเคยกันดี เพื่อเป็นตัวอย่างสักสองท่าน

คนแรกคุณมีชัย วีระไวทยะ มีชื่อเสียงจากการทำถุงยางอนามัย ต่อมาได้บริหารองค์การโทรศัพท์ และธนาคาร

คนที่สองคุณมิ่งขวัญ แสงสุวรรณ จากบริษัทรถยนต์โตโยต้า มาเป็น ผอ.อสมท. ผลักดันองค์กรจนกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง

ทั้งสองท่านผ่านงานแต่ละแห่งที่มีพื้นฐานการทำงานไม่เหมือนเดิมเลย แต่สามารถทำให้หน่วยงานใหม่ที่เข้าไปดูแลประสบผลสำเร็จ แสดงให้เห็นว่าการบริหารองค์กรขนาดใหญ่ ต้องใช้ความเป็นผู้นำที่มีความสามารถในเชิงบริหารเป็นหลัก ความชำนาญในงานเดิมนั้นเป็นปัจจัยรอง คือใครก็ได้ที่มี “ความเป็นผู้นำที่มีความสามารถในเชิงบริหาร”

แต่การที่ทหารอากาศใช้แล้วไม่ได้รับเลือก สาเหตุคงเป็นเพราะ

ก.เจ้าตัวไม่ประสงค์จะรับใช้สังคม(ซึ่งผิดจากจิตวิญญาณทหารที่ได้รับการปลูกฝัง )

ข.เราไม่ตั้งใจสร้างหรือสร้างคนขึ้นมาไม่ตรงกับความต้องการ หรือ

ค.คำจำกัดความความเป็นผู้นำของทอ.แตกต่างจากสังคมภายนอก หรือ

ง.หลักการและวิธีการคัดสรรคนดีเข้าสู่ตำแหน่งใน ทอ.แตกต่างจากที่อื่น

จ.ผู้นำหน่วย/บังคับบัญชาของเราขาดความเป็นผู้นำที่มีความสามารถในเชิงบริหาร  

ฉ.ถูกทุกข้อ

ตัวเลือกที่กล่าวมาคงเป็นสมมุติฐานที่พิสูจน์ ได้ไม่ยาก แต่ผู้เขียนขอมุ่งไปที่ระบบการทำงานของทอ. ในประเด็นของความเป็นผู้นำและความสามารถทางการบริหาร อันหมายถึงระบบการคัดเลือกคนขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยและระบบบริหารราชการอันซับซ้อน สองสิ่งนี้ที่ทำให้ ทอ.สร้าง(และรักษา)คนดีๆไว้ไม่ได้

ทุกวันนี้เราเคยชินกับวิธีทำงานแบบ บนลงล่าง ระบบราชการอันซับซ้อน ซ้อนทับ(จนหาเจ้าภาพไม่เจอ)  การรวมศูนย์สั่งการตามโครงสร้างที่ยากจะปรับเปลี่ยน ระบบที่ยึดถือแบบธรรมเนียมสำคัญกว่าเป้าประสงค์ นานเข้า บ่อยขึ้น คนในทอ.จึง play safely and keep their brains idle ไม่จำเป็นต้องออกความคิดสร้างสรรค์ใหม่ๆ เพียงรอดูท่าทีของหน่วยเหนือในระหว่างการประชุมและแสดงความเห็นด้วย เมื่อประธานสรุป เป็นองค์กรที่ปรับตัวไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลงภายนอก

วิธีการคัดสรรคนก็เช่นกัน แม้ไม่เกิดขึ้นทุกวัน แม้ไม่เกิดขึ้นกับตัวเอง แต่ทำให้เราเคยชินกับแต่งตั้งคนดีใกล้ตัว จนคนดีไกลนาย คนดีพูดน้อย  คนดีช่างคิด ที่อาจมีความเป็นผู้นำสูงกว่าคนดีใกล้ตัวถูกลืม และเมื่อคนดีใกล้ตัวที่มาจากการแต่งตั้ง ถูกบททดสอบจากภายนอก จากการคัดเลือกโดยคนกลางหรือจากการเลือกตั้ง ผลออกมาทหารอากาศใช้แล้วจึงเก็บตัวอยู่เงียบๆ ไม่เป็นที่หมายปองของสังคมหรือหน่วยงานอื่น กลับไปเลี้ยงหลานบ้าง เลี้ยงไก่บ้าง

 การจะคืนคนดีสู่สังคมนั้นเป็นเรื่องที่กองทัพสามารถกระทำได้ตลอดเวลา ด้วยการสร้างคนให้เป็นทหารที่ดีไว้ใช้งานเองก่อน โดยใช้ระบบการศึกษาและระบบการทำงานเป็นเครื่องมือในการสร้าง ซึ่งอาจรวมถึงการจัดรูปแบบองค์กร และวัฒนธรรมการทำงาน เมื่อได้กำลังพลที่ดีมีคุณภาพ การจะส่งกำลังพลเหล่านั้นคืนสู่สังคมภายนอก  ย่อมจะเป็นเรื่องที่กระทำได้ไม่ยากเลย

 

ถึง…..คนดี “หากคุณไม่สามารถดำเนินชีวิตตามที่เห็นว่าสมควรจะเป็นไปได้ ก็จงอย่าปล่อยให้ความเข้มแข็งในจิตวิญญาณของตนเองต้องดับสลายไป เพียงเพราะความคับข้องใจอย่างเดียวดาย“    ดร.รอน  คำอินไชย :ย่ำยุโรปเรียนหนังสือ :กรุงเทพธุรกิจ  ๒๓ เม.ย.๔๗   ป.ล.ความชั่วร้ายจะแพร่กระจายออกไป หากคนดีอยู่นิ่งเฉย  ที่มา  EDMAND  BROKE